Gołoborze
Gołoborze” Macieja Siembiedy to historia ludziach. O zemście, honorze i dumie, ale przede wszystkim o waśniach, które potrafią naznaczyć życie kolejnych pokoleń. Autor kreśli obraz zamkniętej społeczności Gór Świętokrzyskich, w której wieloletni konflikt między Kończakami a Cebrzynami stanowi kręgosłup opowieści.
To, co urzekło mnie najbardziej, to niesamowity kunszt literacki autora. Maciej Siembieda nie tylko opowiada historię-on ją właściwie rzeźbi w języku. Świadomie operuje kielecką gwarą i stylizacją, pokazując ewolucję wysławiania się i stylu życia bohaterów. Obserwujemy drogę od zacofanej, niemal archaicznej wsi ku nowoczesności. Czasy się zmieniają, jednak w społeczeństwie wciąż drzemie stara, głodna odwetu mentalność.
Atmosfera niepokoju jest gęsta i utrzymuje się właściwie przez całą powieść. Autor stopniowo odsłania mechanizmy rządzące ludzkimi wyborami, umiejętnie wplatając w historię warstwę symboliczną.
Słowiańskie wierzenia i ludowa duchowość nie dominują fabuły, ale są wyraźnie wyczuwalne, nadając całości unikalny klimat. Czerpanie z prawdziwych wydarzeń sprawia, że lektura wywołuje skrajne emocje: od podziwu dla researchu po autentyczny dreszcz przerażenia.
Postacie zarysowane są perfekcyjnie- nie znajdziemy tu osób czarno-białych ani postaw całkowicie bez zarzutu. Autor pokazuje bohaterów w całej ich złożoności, stawiając trudne pytania o granice. Skłania do refleksji nad tym, jak ciężko wyrwać się z roli przypisanej przez świat, który jasno określa „kto jest kim”, oraz jak potężną siłą niszczącą potrafi być zawiść i źle pojęty honor.
„Gołoborze” to lektura wymagająca. To nie tylko czysta rozrywka, ale gęsty thriller społeczno-obyczajowy, który stawia fundamentalne pytanie: czy potrafimy odciąć się od przeszłości i żyć bez jej ciężaru? Dla każdego, kto ceni literaturę z mocnym tłem kulturowym, jest to pozycja obowiązkowa.
Bardzo polecam.